درد دل یک معلم دانشگاه، فریاد یک ملت

شوشان ـ غلامعباس دیناروند :

آقای رییس‌جمهور،

با تو گفتم حکایت نه از روی ملال... از دل سوخته‌ای می‌گویم که دیگر تاب خموشی ندارد.
نخبه‌کشی فقط به نیزه و تیغ نیست. گاهی از پشت میزهای مصوبه‌نویس و با قلم بروکراتها جان می‌گیرد.انگاه که حق استاد را نادیده بگیرند و خوارش شمارند آیا این نخبه‌کشی نیست؟! حذف، همیشه با خون همراه نیست؛ گاه با یک بند از یک آیین‌نامه گاه با یک «ابلاغ نمی‌شود» و گاه با یک «اعتبار نداریم».
اما این بار، قصه فرق دارد این بار خنجر را زده‌اند به جان معاش کسی که معلم دانشگاه است کسی که قرار بود چراغ راه فردای این سرزمین باشد.
آنچه این روزها بر سر حقوق اعضای هیأت علمی آمده یک اختلال اداری ساده نیست نمایش یک الگوی تکرارشونده است الگویی از بی‌توجهی به مصوبات رسمی به حقوق مکتسبه به قشری که ستون فقرات پیشرفت علمی این مملکت است.
پایان سال قبل شورای حقوق و دستمزد با حضور نمایندگان وزارت علوم، وزارت بهداشت، سازمان اداری و استخدامی، سازمان برنامه و بودجه، روسای دانشگاه‌ها و نمایندگان صنفی  مصوبه‌ای می‌دهد. ماه‌ها کار کارشناسی کلی امضا پای آن است. هیات‌های امنای دانشگاه‌ها تصویب می‌کنند، ابلاغ می‌شود، نزدیک به پنجاه هزار حکم استخدامی اصلاح می‌شود بعد در مرحله پرداخت سازمان برنامه و بودجه که خود از امضاکنندگان آن مصوبه بوده  می‌گوید: «ابهام داریم!» و لیست حقوق در سامانه نمی‌رود.
این اولین بار نیست. دو سال پیش، طرح همسان‌سازی حقوق لغو شد آن هم پس از تصویب آن هم با کاهش حقوق ده‌ها هزار عضو هیأت علمی. برای نخستین بار در تاریخ نظام اداری این کشور حقوق معلمان دانشگاه، در کمال حیرت، کاهش یافت!
یادمان نرود که قدرت خرید اساتید در دو دهه گذشته چنان سقوط کرده که امروز بسیاری از استادان دانشگاه از تامین حداقل معیشت شایسته جایگاهشان عاجزند.

آقای رییس‌جمهور،

این بی‌ثباتی معیشتی فقط یک مسئله صنفی نیست این یک تهدید راهبردی است. وقتی کشوری به بالاترین سطح تاب‌آوری و کارآمدی نیاز دارد چگونه می‌تواند معلمان و پژوهشگران خود را این‌چنین نادیده بگیرد؟ فضای روانی دانشگاه‌ها بر لبه تیغ ایستاده. تجربه دو سال پیش با شرایط امروز  (با این فشار معیشتی و این انباشت خشم نهادی) قابل قیاس نیست. تکرار این رفتار، واکنشی حرفه‌ای و بی‌سابقه در پی خواهد داشت.
امیرالمومنین به مالک اشتر فرمود: «کار هر روز را در همان روز انجام بده.» این در موقعیت ما معنایی جز پرداخت بی‌درنگ حقوق امروز ندارد.

آقای رییس‌جمهور!

صدور دستور موکد برای الزام سازمان برنامه و بودجه به تمکین از قانون، پرداخت فوری حقوق مکتسبه تشکیل کارگروه نظارت بر اجرای مصوبات با حضور نمایندگان صنفی و بازتعریف جایگاه این سازمان در برابر مصوبات شورای حقوق و دستمزد  به نحوی که دیگر نتوان با «ابهام‌تراشی» اجرای قانون را متوقف ساخت  دیگر نه یک خواسته که یک ضرورت است.

تا دیر نشده، صدای معلمان دانشگاه را بشنوید.
که این صدا، فریاد فردای این سرزمین هم هست.