کشتیِ شتابانِ  امام حسین (ع)؛ طوفان خیزترین سفینه نجات بشریت

شوشان ـ سید عابدین موسوی :

در اندیشه شیعه، اهلبیت (ع) همه کشتیهای نجات هستند  سفاینی که سوار شدن بر هر یک، رستگاری و نجات از گردابهای گمراهی را به همراه دارد. اما آنچه کشتی سیدالشهدا (ع) را از دیگر سفاینِ هدایت متمایز میکند، شتاب و وسعت بی بدیل آن در طوفانهای سخت تاریخ است؛ ویژگیهای که در کلام نورانی امام صادق (ع) و شرح ژرفِ مرحوم شیخ جعفر شوشتری، به زیبایی ترسیم شده است.

مرحوم شوشتری (از بزرگان قرن ۱۴ قمری) در کتاب ارزشمند الخصائص الحسینیة، با الهام از حدیث مشهور سفینه، درباره ویژگیهای منحصربه فرد امام حسین (ع) در هدایت انسانها چنین مینویسند:

«همه اهلبیت (ع) کشتی نجاتند؛ امّا کشتی حسین (ع) در میان امواج طوفانها، پُرشتابتر است و پهلو گرفتنش در ساحل نجات، آسانتر. اوسع واسرع است 

این تعبیر نغز، ریشه در روایتی از امام صادق (ع) دارد که در بحارالانوار نقل شده است؛ آنجا که حضرت میفرمایند:

«کُلُّنَا سُفُنُ النَّجَاةِ، وَلَکِنْ سَفِینَةُ جَدِّیَ الْحُسَیْنِ أَوْسَعُ وَفِی لُجَجِ الْبِحَارِ أَسْرَعُ»

یعنی: «همه ما کشتیهای نجاتیم، ولی کشتی جدّم حسین (ع)، وسیعتر و در دل دریاها، سریعتر است.»
این حدیث شریف، در کنار جمله معروف «کل یوم عاشورا و کل أرض کربلا» معنا و ژرفایی تازه مییابد. عاشورا فقط یک روز در تقویم نیست؛ بلکه یک مکتبِ همیشگیِ ایستادگی در برابر ظلم و باطل است. تا وقتی ظلم هست و انسانهای آزاده ای در برابر آن می ایستند، حسین (ع) زنده است. تا وقتی فریادِ «هیهات منا الذله» در دلهای مؤمنان طنین انداز است، کربلا تکرار میشود. این یعنی هر روز میتواند عاشورا باشد و هر سرزمینی میتواند کربلا.

ولذا عزاداری برای امام حسین (ع) یک رسمِ کهنه یا آیینی صرفاً احساسی نیست؛ بلکه فریادِ امروزِ ما برای فردایی بهتر است. فردایی که در آن، روحِ ظلم ستیزی، شجاعت، آزادگی و غیرت، درختِ تناوری شده باشد که سایه‌اش بر سر تمام بشریت گسترده شود.

امام حسین (ع) به جهانیان آموخت که تاریخ، نه با شمشیرِ ستمگران، که با خونِ پاکِ آزادگان نوشته میشود. او ثابت کرد که پیروزیِ حقیقی، نه در غلبه نظامی، که در ماندگاریِ پیام و بیداری وجدانهاست. این بزرگترین درسِ انسانیت از واقعه کربلاست؛ درسی که هرگز رنگ کهنگی به خود نمیگیرد 
سفینه ای که هیچ غریقی را پس نمیزند
کشتی حسین (ع) نه تنها شتابانتر و وسیعتر است، بلکه درِ آن به روی همه تشنگانِ حقیقت گشوده است. هر کس در هر شرایطی، با هر میزان از معرفت، اگر دستِ نیاز به سوی این کشتی دراز کند، از گردابِ جهل و ظلم نجات خواهد یافت. و این، بزرگترین رازِ ماندگاریِ عاشورا در طول تاریخ است؛ رازی که امروز، بیش از هر زمان دیگر، بشریتِ سرگشته به آن نیازمند است